قلب آتشناک قصه ها آغاز می شود؛

وقتی آسمان سراسر می گرید و لحظه ها سرشار می شوند از رویای زلال آب.

من در آغوش این شهر دیوانه مست در تمنای تولدی دیگر زیر باران قدم می زنم،بارانی تند باریدن می گیرد و قطرات آن دیوانه وار گونه هایم را به شلاق می کوبند .انگار که ضیافتی خاموش و گسترده در همه جا محبوس می شود .

زیباترین به منظر من آن قصه کهنه دیرین عشق است نوشته شده بر پاره پاره دیوان حسم.

من چون جادوگری ساحر طلایی سازم به رنگ باران،هیچ باکی ندارم،یاری رسان من اوج قداست باران است.

آری؛

باران به من گفت دو پنجره گشاده چشمانت را بربند تا آهسته و نرم بر پلک های تو بوسه ها بنشانم؛و این از رویا غنی تر و سرشارتر است.